در حالی که دو سال از خداحافظی منوچهر منطقی با ایران خودرو میگذرد، وی بزرگترین اشتباه خود را عدم اطلاع رسانی دقیق در مورد اقدامات زیربنایی و کارهای به ظاهر کوچک انجام گرفته، عنوان کرد.
مدیرعامل پیشین ایران خودرو که گویا در حال نهایی کردن کتاب خاطراتش است و البته معلوم نیست در کتابش به قربانیان پژوهای آتش گرفته نیز اشاره کرده است یا خیر ! در گفت و گویی اظهار داشته است:بزرگترین اشباه من این بود که در مورد اقدامات زیربنایی و برخی کارهای کوچک اما مهم، اطلاع رسانی نمی کردم.این درحالی است که امروز کوچکترین کارها اطلاع رسانی می شود . روی تصمیماتی مهمی که می گرفتم و کارهای ممهی که می کردیم مانور نمی داده ایم فکر می کردیم حالاچه فرقی می کند اطلاع رسانی کنیم یا نکنیم . این طرز تفکر از مهمترین اشتباهات من و همکارانم در آن دوران بود .
به این نتیجه رسیده ام اگر قرار باشد صنعت خودرو با صنایع مشابه دیگر به نتیجه برسند باید مدیران به طور پیوسته در آن رشد یافته و مشغول فعالیت شوند ، نمی شود مدیر کارگاه را یک شبه مدیر عامل کارخانه کرد.
هر چند آقای منوچهر منطقی مدت هاست دیگر سمتی در ایران خودرو ندارد ولی هنوز هم در حال و هوای آن است و هر از گاهی در این باره اظهار فضل و نظر می کند.
از این رو ، بی مناسبت نیست ایشان که به مدت هفت سال ، خودروهایی با کیفیت آنچنانی تحویل مردم دادند و بسیاری از هموطنانمان نیز در پژوهای تولیدی زمان ایشان طعمه حریق شدند ، به این چند سوال ساده پاسخ دهند . این منطقی نیست که کسی سال ها در رأس بزرگ ترین خودروسازی کشور باشد و بعد هم با سلام و صلوات بیرون برود و پاسخگوی دوران مدیریتش نباشد.
کتاب خاطرات منوچهر منطقی حتماً پرفروش خواهد بود به شرط آن که پاسخ ابهامات و سوالاتی مانند آنچه در زیر می آوریم را با صداقت در آن بیاورند:
۱ – شما می گویید کارهایتان را اطلاع رسانی نمی کردید! سوال اینجاست که آیا ایران خودرو در زمان شما ، روابط عمومی و مرکز اطلاع رسانی داشت یا نداشت؟
پاسخ روشن است: داشت.
حال سوال اینجاست که وقتی شما از پتانسیل و امکانی به نام روابط عمومی به خوبی استفاده نکردید ، در سایر امور تخصصی تر و فنی تر و پیچیده تر ، اوضاع چگونه بوده است؟
۲ – ایران خودرو یک بنگاه اقتصادی است و عملکرد یک مدیر را با معیار سود و زیان سنجش می کنند نه با ادعاهای یکجانبه و به قول شما اطلاع رسانی!
بهتر است این موضوع را به طور شفاف توضیح دهید که چگونه در شرایط شبه انحصاری تولید و عرضه خودرو در ایران ، موفق شدید(!) برای بزرگترین خودرو ساز مملکت ، ۱۱ میلیارد دلار بدهی بتراشید و آن را در آستانه ورشکستگی تحویل دهید؟ (بودجه کل سالانه خیلی از کشورهای جهان ۱۱ میلیارد دلار نیست.)
شما که خودرو را با هر کیفیتی که دلتان می خواست تولید می کردید ، به هر قیمتی که می خواستید می فروختید و مردم هم اغلب پول خودروها را پیش پرداخت می کردند و شما هم هر وقت دلتان می خواست خودرویی که پولش را قبلاً گرفته بودید را به مشتریان می دادید. با این اوصاف ، چگونه این همه بدهی بالا آوردید؟ شاهکار نیست؟!
باور کنید اقتصاددانان جهان باید بیایند و مدیریت مالی شما در آن هفت سال را به عنوان یک پروژه تحقیقاتی بررسی کنند تا ببینند چگونه می شود در چنان شرایط مطلوبی که خودروسازان دنیا خوابش را هم نمی بینند ، نه تنها سود نکرد ، بلکه ضرر هم داد.
شاید اگر خود شما روش تان را توضیح دهید ، جایزه نوبل اقتصاد را به خودتان بدهند!
۳ – بد نیست درباره سودی هم که به سهامداران پرداخت می کردید کمی شفاف سازی کنید و اعتراف نمایید که با فروش دارایی های و املاک درطول مدیریت خود اندک سودی به سهامداران داده اید که این سود سود عملیاتی نبوده است.
به راستی اگر شما همچنان مدیرعامل ایران خودرو بودید ، آیا تا کنون نصف املاک آن به فروش نرفته بود؟!
۴ – جمله قصاری گفته اید: «نمی شود مدیر کارگاه را یک شبه مدیر عامل کارخانه کرد.» ؛ درود بر شما آدم منطقی! بله نمی شود مدیر یک کارگاه را که به قول سینمایی ها خاک صحنه خورده ، یک شبه مدیر عامل کارخانه کرد ولی می شود یک فرد سیاسی غیر خودرویی را یک شبه بر مسند بزرگ ترین خودروسازی کشور گمارد.
همچنین می شود کسی که هنر بزرگش مونتاژ پژوهای قدیمی فرانسوی است را یک شبه به مدیرعاملی صنایع هوایی گمارد تا برود و برای ملت هواپیمای پهن پیکر بسازد و لابد روی ایرباس فرانسه را کم کند!
خدا رحم کند! کسی که پژوهایش یکی در میان آتش می گرفتند ، قرار است چه هواپیمایی برای ما بسازد؟!
آقای منطقی ! از شما خواهش می کنیم برای ما هواپیما نسازید؛ همان خودروهایی که زحمتش را کشیدید ما را کفایت می کنند … لطفاً بازنشسته شوید و کار را به متخصصان بسپارید.
