ما مثل کسانی نیستیم که از زمان امدن دولت نهم فقط به دنبال ضریه زدن به ان و ضعیف نشان دادن ان بودند جنس ما به گونه ای دیگر است دلمان هنوز با این دولت است نمی خواهیم خدایی نکرده ضربه بخورد چون ضربه به این دولت را ضربه ارمانها و ارزوهای مردمی می دانیم که با هزار امید و ارزو به ان رای داده اند.
کرسی های علمی- تخصصی آزاد اندیشی با عنوان فرصت ها و محدودیت های سیاست منطقه ای جمهوری اسلامی ایران بر پایه سند چشم انداز در واحد شهرضا برگزار شد.
مقام معظم رهبری انتخابات سال 88 را یادآور بهترین و بدترین خاطره ها دانستند و تأکید کردند: بهترین خاطره ها، حضور عظیم و خیره کننده چهل میلیونی مردم در پای صندوقهای رأی بود و بدترین خاطره ها مربوط به «جرزنی های» سیاسی برخی افراد ناباب، نادان و بعضاً معاند، در انتخابات بود.
نقش اینترنت در سیاست مانند نقش آن در اقتصاد است. کسانی از اینترنت استفاده درست می کنند و کسانی هم از آن سوء استفاده می کنند. سطح فرهنگ و آگاهی مردم یک جامعه نقش مهمی در مثبت یا منفی کردن نقش اینترنت ایفا خواهد کرد.
آمریکا رهبری را مرجع اصلی تصمیم گیری در ایران می داند و به همین دلیل هم اوباما نامه اش را برای مقام معظم رهبری فرستاد. ولی مشکل این جاست که آمریکا رفتارش را تغییر نمی دهد و فقط نامه نگاری می کند.
«احساس کار و تحرک و نشاط» را دومین ضرورت اساسی کشور خواندند و تأکید کردند: ایران، به کار و تحرک اقتصادی، علمی، اجتماعی و سیاسی نیاز دارد و هرکس در حیطه شغل و وظیفه خود، برای تأمین این نیاز اساسی تلاش کند.
نماینده شهرکرد در مجلس شورای اسلامی گفت: مشکل کشور در حال حاضر این است که دولتمردان ما زیاد حرف میزنند و کمتر عمل میکنند.
من هم معتقدم که بسیاری از زندانیهای پس از انتخابات باید آزاد شوند، چون در حال حاضر بیخود دارند به آنها سخت می گیرند. این که بگویند چون این افراد بر موضع خود هستند و ابراز ندامت و پشیمانی نمی کنند آزاد نمی شوند، منطق درستی نیست. اگر اقدام عملی مانند تخریب یا قیام مسلحانه علیه نظام نکرده اند باید آزاد شوند.
هیچ ضرورتی برای اجرای طرح حذف چهار صفر پول ملی در اقتصاد ایران وجود نداشته و نکته مهم و اساسی در این طرح آن است که اصولا این طرح از نقطه نظر نظری یک طرح خنثی است.
یکی دیگر از موانع رابطه فرض غلطی است که امریکا از یک ایران قوی دارد. متاسفانه ان فرض این است که “یک ایران قوی یک ایران خطرناک است” و بنابراین باید ایران را ضعیف نگه داشت. این فکر را اولین بار انگلیسی ها در اواسط قرن نوزده مطرح کردند و با آن می خواستند که نگذارند “فیل ایران دوباره هوای هندوستان بکند.”
